Δεν είσαι ρομπότ…!

Yoy are not a robot.jpg

Γράφει ο Άγγελος Τσιώνας

 

Παρατήρησα κάποιες φορές που επιχειρούσα να μπω σε κάποιες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, οι οποίες απαιτούσαν την εισαγωγή κωδικού, ένα μήνυμα το οποίο με προέτρεπε να ακολουθήσω μια διαδικασία για να επιβεβαιώσει το σύστημα ότι «Δεν είμαι ρομπότ»!

Και μην έχοντας και πολύ εξοικείωση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα λογισμικά, αναρωτιόμουν… «Μα γιατί χρειάζεται να επιβεβαιώσω ότι δεν είμαι ρομπότ; Δεν γνωρίζουν αυτοί που διαχειρίζονται το διαδίκτυο ότι αυτοί που το χρησιμοποιούν είναι άνθρωποι;»

Ήταν ένα ωραίο ερέθισμα που με έκανε να σκεφτώ…

Στην εποχή μας τα πάντα είναι τυποποιημένα. Διαδικασίες, ρόλοι και συμπεριφορές στα οποία καθένας χρειάζεται να πειθαρχήσει προκειμένου να ανταποκριθεί στα δεδομένα και τις ταχύτητες της εποχής. Κι έτσι, λίγο λίγο ο καθένας εντάσσεται!

Η φαντασία, η δημιουργικότητα, η πρωτοτυπία, η αυθεντικότητα και η μοναδικότητα του καθενός αλέθονται και μπαίνουν σε ένα καλούπι μιας μηχανιστικής συμπεριφοράς, που έχει ως ακρογωνιαίο λίθο τη συνήθεια.

Κι ενώ το μεγάλο στοίχημα της εποχής είναι η δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης, ρομπότ δηλαδή, που να μοιάζουν προς τον άνθρωπο, έχει ήδη επιτευχθεί το αντίστροφο, άνθρωποι που μοιάζουν σε ρομπότ!

Τα πάντα γίνονται μηχανικά, χωρίς σκέψη, ακολουθώντας ένα πρόγραμμα. Το αποτέλεσμα είναι να χάνεται η ομορφιά της ζωής και η ευτυχία! Όλα μοιάζουν μονότονα, βαρετά, χωρίς νόημα.

Αυτή η μοτιβοποίηση της ζωής και η κανονιστικότητα που την διέπει, δημιουργούν έναν άνευ προηγουμένου στραγγαλισμό στον ψυχισμό του ανθρώπου. Τα πάντα συνδέονται με έναν εξαιρετικά πολύπλοκο τρόπο, ανάλογο με αυτόν που συνδέονται τα μηχανικά εξαρτήματα ενός ρομπότ. Κι ο άνθρωπος ψάχνει απεγνωσμένα την ευτυχία σε ένα λαβύρινθο που δεν έχει καμία έξοδο.

Δεν θέλει πολυπλοκότητα η ζωή, ποικιλία θέλει! Κι αυτή την ποικιλία μην την αναζητάς στα σύνθετα πράγματα. Την ποικιλία να την ψάχνεις στα απλά.

Η καθημερινότητα μπορεί να χαρακτηρίζεται από μια βαρετή επαναληψιμότητα ή να είναι δημιουργική και ευφάνταστη. Κι αυτό εξαρτάται από το πώς επιλέγουμε να τη ζήσουμε.

Η ζωή δεν μετριέται με ποσοτικά κριτήρια. Μετριέται με την ποιότητα. Κάθε μέρα έχει 24 ώρες. Μην μετράς τις μέρες και το χρόνο, αλλά κάνε το χρόνο και τις μέρες σου να μετρούν, να έχουν αξία!

Καθετί έχει την αξία που εμείς οι ίδιοι του δίνουμε. Γιατί εμείς το σημαδεύουμε βάζοντας την προσοχή μας σε αυτό, κάνοντάς το να σημαίνει κάτι.

Ξυπνάς το πρωί νυσταγμένος, τρέχεις στο μπάνιο, βουρτσίζεις δόντια, ντύνεσαι, καταπίνεις ένα μήλο ή οτιδήποτε, κάνεις τσιγάρο ή όχι και χωρίς να το καταλάβεις βρίσκεσαι στο αυτοκίνητο, θυμωμένος για την κίνηση που συνάντησες.

Τί απέγιναν όλες αυτές οι στιγμές;… καμιά συνείδηση. Περαιώθηκαν μηχανικά.

Το πρωινό γεύμα μπορεί να είναι μέρος μιας σειράς διαδικασιών, με στόχο να γεμίσουμε το στομάχι με μια χούφτα ύλης πριν φύγουμε για τη δουλειά, επειδή μάθαμε ότι έτσι είναι καλό να γίνεται.

Μπορεί όμως, να αποτελεί ένα διάστημα φροντίδας, ξεκινήματος της μέρας με απόλαυση, με νόημα, με σχεδιασμό, μια χρονική περίοδος μοιράσματος και επαφής με τον σύντροφό μας πριν αποχαιρετιστούμε για την εργασία μας.

Πώς επιλέγεις να το βλέπεις και να το ζεις;

Μια ημέρα στην εργασία δεν είναι απλά μια τυποποιημένη σειρά εκτέλεσης καθηκόντων. Είναι μια ευκαιρία για δημιουργία, για εμπειρία, για επικοινωνία.

Το απόγευμα μπορεί να είναι χαμένος χρόνος στην TV ή χρόνος ψυχαγωγίας, χρόνος μοιράσματος με φίλους, με την οικογένεια, χρόνος ουσιαστικής χαλάρωσης και επαφής με τον εαυτό μας, χρόνος δημιουργικός μέσα από ένα χόμπι, χρόνος εξέλιξης μαθαίνοντας κάτι καινούργιο.

Έχουμε τη δυνατότητα να διαμορφώνουμε τη ζωή μας! Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να είμαστε συνειδητοί!

Το βράδυ πριν κλείσεις τα μάτια, ρώτα τον εαυτό σου…
Τί ήταν αυτό που μου έμεινε από τη σημερινή μέρα;
Τί ήταν αυτό που απόλαυσα;
Τί ήταν αυτό που θα θυμάμαι;

Κι αν δεν μπορέσεις τίποτα να θυμηθείς από τη μέρα που πέρασε, ρώτα ξανά τον εαυτό σου…
Πού ήμουν εγώ σήμερα;
Έζησα;

Γιατί αν δεν έχεις κάτι να θυμάσαι από τη μέρα που πέρασε, αυτή ή μέρα χάθηκε για σένα! Και χάθηκε γιατί δεν την έζησες συνειδητά!

Μια τέτοια μέρα ήσουν μάλλον ένα βιολογικό ρομπότ, που απλά έκανε ότι ήταν προγραμματισμένο να κάνει. Μια μηχανή χωρίς συνείδηση, χωρίς συναίσθημα, χωρίς πρωτοτυπία.

Δεν είσαι ρομπότ! Είσαι Άνθρωπος!

Μην επαναλαμβάνεσαι και μην επαναπαύεσαι στη συνήθεια. Νιώσε το καθετί, την κάθε στιγμή και κάνε τη να αξίζει!

Η Ζωή έχει το δικό της «λογισμικό», με τους δικούς του νόμους! Ανταποκρίνεται με τρόπο ανάλογο αυτού που είμαστε και κάνουμε!

Αν θέλεις λοιπόν, να εισέλθεις στο «σύστημα» της Ζωής και να την απολαύσεις, χρειάζεται να της δείξεις ότι «Δεν είσαι ρομπότ»!

Γίνε συνειδητός, γίνε δημιουργικός, γίνε ουσιαστικός, γίνε απλός… νιώσε… και δράσε πρωτότυπα, έξω από καλούπια, και τότε να είσαι σίγουρος ότι τίποτα δεν θα είναι μονότονο και βαρετό και η ζωή σου θα είναι γεμάτη!

 

Θέλετε να δείτε περισσότερα άρθρα σαν αυτό; Γίνετε υποστηρικτές της δουλειάς μας με την εγγραφή σας στο Compose a DreamLife blog & ακολουθήστε μας στο: 

Facebook : CLICK HERE 
Twitter: CLICK HERE 
Instagram : CLICK HERE 
YouTube: CLICK HERE

 

 

Add a comment...