Ο «μικρός» Άνθρωπος με τα μεγάλα έργα!

khv.jpg

Γράφει ο Άγγελος Τσιώνας

 

Υπάρχει ένα Μεγαλείο μέσα στον Άνθρωπο. Γι’ αυτό το Μεγαλείο προορίζεται. Κι αυτό το νιώθει ο καθένας, μέχρι που αναγκάζεται να το αποδυθεί και να το αποτάξει.

Όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή, νιώθουμε την ώθηση του μεγαλείου που κουβαλάμε μέσα μας, το οποίο μας κάνει να ονειρευόμαστε. Να ονειρευόμαστε και να νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα. Αυτή η αίσθηση, αυτό το νιώσιμο είναι που κάποια στιγμή μας κάνει να πιστέψουμε ότι προοριζόμαστε για κάτι μεγάλο, για κάτι σπουδαίο. Και έτσι είναι!…

Μόνο που, όπως σε όλα τα καλά και αγαθά συμβαίνει, έτσι κι αυτό το σπουδαίο νιώσιμο, που προέρχεται από αυτό το ιερό κομμάτι μέσα μας, μολύνθηκε και διαστρεβλώθηκε από τον άτιμο τον εγωισμό.

Η μια στιγμή που νιώσαμε το μεγαλείο μας, ήταν αρκετή για το Εγώ να παρεμβληθεί και να μας κάνει να πιστέψουμε ότι τελικά είμαστε πολύ σπουδαίοι για να ασχοληθούμε με τα απλά, με τα μικρά, με τα λίγα. Και κάπως έτσι, το «πολύ» για το οποίο προοριζόμασταν, κατέληξε στο «πολύ λίγο», αφού το «λίγο» το υποτιμήσαμε θεωρώντας ότι δεν μας αφορά.

Κι ενώ, μόνος του ο καθένας στη μιζέρια και τη μετριότητα τον εαυτό του καταδικάζει, νιώθει αδύναμος και ρίχνει το φταίξιμο αλλού, έξω από τον ίδιο, εκτιμώντας ότι τελικά ίσως να μην είναι τόσο σπουδαίος, όσο κάποια στιγμή πίστεψε κι απαρνιέται το Μεγαλείο.

Τα μεγάλα και σπουδαία έργα που όλοι θαυμάζουν είναι αποτέλεσμα μικρών επιμέρους διεργασιών.

Για να κτιστεί ο Παρθενώνας, κάποιοι καταδέχτηκαν να πάρουν την αξίνα και να σκάβουν ένα βουνό, για να βγάλουν το μάρμαρο. Κάποιοι μάτωσαν τα χέρια τους λαξεύοντας το μάρμαρο, άφησαν τη σκόνη να γίνει λάσπη πάνω στο ιδρωμένο τους κορμί και δεν σταμάτησαν να κάνουν χιλιάδες άλλες μικροεργασίες, μέχρις ότου εκεί όπου υπήρχε ένας γυμνός λόφος, να κτιστεί το αριστούργημα που λέγεται Παρθενώνας.

Για να γράψει κάποιος το βιβλίο που διάβασες και θαύμασες, το οποίο είναι παγκόσμιο “best seller”, καταδέχτηκε να αποτραβηχτεί από τον κόσμο, να μείνει μόνος, να λερώσει τα χέρια του με μελάνι, να σβήσει και να ξαναγράψει, να δει το μέσα του στις γραμμές και να το χάσει, να παλέψει την αμφιβολία.

Οι αριστουργηματικοί πίνακες τόσων σπουδαίων ζωγράφων δημιουργήθηκαν από αυτούς, οι οποίοι καταδέχτηκαν να μουτζουρώνονται για να ετοιμάσουν τα χρώματα που χρησιμοποίησαν, να πλένουν τα πινέλα τους, ενώ ήταν κατάκοποι από τις ώρες εργασίας πάνω στο δημιούργημά τους.

Κανείς δεν αγνόησε τη σημαντικότητα που έχουν τα μικρά πράγματα στη διαδικασία κάθε μεγάλου έργου, μέχρι αυτό να ολοκληρωθεί. Κανείς δεν παρέλειψε τίποτα από αυτά από βαρεμάρα ή απαξίωση ή επειδή ένιωθε σπουδαίος για να κάνει αγκαρία.

Πώς θα μεγαλουργήσεις αν δεν μάθεις να κάνεις τα απλά;

Πώς θες να γίνεις ηγέτης, άξιος θαυμασμού για τα μεγάλα έργα σου, αν απαξιείς να κάνεις τα μικρά; Τί είδους καθοδήγηση θα έδινες σε όσους σε ακολουθούσαν;

Αν τα ρούχα σου είναι πεταμένα στο πάτωμα από την τελευταία φορά που ξεντύθηκες και  ο προσωπικός σου χώρος είναι σε αταξία, πώς θα βάλεις τάξη και θα οργανώσεις κάτι μεγάλο;

Δεν κάνει το δημιούργημα το δημιουργό, αλλά το αντίστροφο. Ο δημιουργός δίνει αξία στο δημιούργημα, το οποίο αποτελεί έκφραση της αξίας του. Το μεγαλείο του έργου εξαρτάται από το μεγαλείο του δημιουργού. Και το μεγαλείο του δημιουργού, η ποιότητά του και η αξία του φαίνονται στα απλά πράγματα, αυτά που όλοι υποτιμούν.

Το Μεγαλείο θέλει εκπαίδευση και ταπεινότητα!

Για να εκδηλώσεις το μεγαλείο σου χρειάζεται να έχεις πειθαρχία και να μην παραλείπεις να ασχοληθείς με κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου. Μην υποτιμάς κάτι που μοιάζει μικρό, γιατί πολλά μικρά συνθέτουν ένα μεγάλο έργο άξιο θαυμασμού.

Άσε το μεγαλείο σου να εκδηλωθεί σε ότι κι αν κάνεις. Όταν πλένεις τα πιάτα, όταν σιδερώνεις τα ρούχα σου, όταν περπατάς στο δρόμο, όταν συναντάς ένα φίλο, όταν στέλνεις το φαξ στη δουλειά σου.

Μην περιμένεις τα σπουδαία για να εκδηλώσεις το μεγαλείο σου. Γιατί τότε κινείσαι από την εξουσία μέσα σου και όχι από την ουσία σου. Κι αν κάτι σε εξουσιάζει να γνωρίζεις πως ποτέ δεν θα μεγαλουργήσεις, αλλά θα ζεις υποταγμένος στην προσδοκία, στην ψευδαίσθηση, στη μιζέρια.

Όποιος φτάνει να αγγίξει το Μεγαλείο που κουβαλάει μέσα του, ταυτόχρονα αναγνωρίζει και τη μικρότητά του. Και τότε είναι που αυτή η μικρότητα που μας διέπει κάνει χώρο στο Μεγαλείο της ψυχής και της επιτρέπει να μας οδηγήσει στο ύψος της!

Θέλετε να δείτε περισσότερα άρθρα σαν αυτό;
Γίνετε υποστηρικτές της δουλειάς μας με την εγγραφή σας 
στο Compose a DreamLife blog & ακολουθήστε μας στο:

Facebook : CLICK HERE
Twitter: CLICK HERE
Instagram : CLICK HERE
YouTube: CLICK HERE

Add a comment...